Wat is er mis met zijn wie je bent?

Ik word er hondsmoe van, van dat proberen "alles" te zijn voor iedereen.

"We zijn alles.
We hebben alle 64 Gene Keys en Human Design poorten."

Ik hoor het zo vaak.
Ik heb het zelf ook al wel eens gebruikt als uitspraak.
Maar ik word er hondsmoe van.

Laten we dit spiritueel misverstand dan ook meteen uit de wereld helpen.
We zijn niet hier om alles te zijn. We zijn hier om te leven als onszelf. We zijn hier om alles te ervaren wat het leven ons geeft.

Dus wat is er mis met zijn wie je bent?

Zijn wie je bent

Het lastige is dat "zijn wie je bent" vaak niet strookt met wie anderen willen dat je bent, of wie de maatschappij wil dat je bent. En dan is het een beangstigende weg om te bewandelen.

We zijn allemaal geconditioneerd om een bepaald iemand te zijn. Meerdere persoonlijkheden vaak, afhankelijk van wie we voor ons hebben. 
Ook op het spirituele pad worden we geconditioneerd om vriendelijk en liefdevol te zijn, koste wat kost.
Eigenlijk proberen we "alles" te zijn voor "iedereen."

Die uitspraak "we zijn alles" vind ik behoorlijk spiritueel voorbijgaand aan wat het leven eigenlijk is.
We zijn geboren met een bepaalde configuratie, een genetische imprint, een blauwdruk, en dat heeft een reden. Het mag dan wel een reden zijn die ons verstand te boven gaat, maar dat wil niet zeggen dat het toeval is.

We zijn allemaal onmisbare radartjes in het grotere geheel, een immens programma waar we bewust geen controle over hebben. En in dit leven, deze incarnatie, zijn we dan ook geboren om alles te ervaren wat het leven ons biedt, vanuit wie we zijn in deze incarnatie, niet vanuit de eenheid waar we vandaan komen.

Leven in de matrix

Ja, je hebt gelijk als je zegt dat afscheiding slechts een illusie is en we allemaal één zijn, en we daardoor dus alles zijn. Maar dat is niet de beleving binnen de matrix, binnen de illusie, en het is binnen die illusie en die matrix dat we dan ook incarneren. Het leven is hier en nu, niet in een of andere spirituele utopie die binnen deze matrix (nog) niet bestaat.

Ja, we komen alle 64 Gene Keys geregeld tegen in ons leven, via de mensen met wie we in-aura interactie hebben en via de planetaire transits. Maar dat is niet wie we zijn en het zou ons leven behoorlijk lastig maken als we ons zouden identificeren met al dat wat binnenkomt.

Human Design gaat net over leven als jezelf, jouw design leven. Het gaat om ervaren wat er allemaal binnenkomt, maar je daar niet mee identificeren. Dat ben jij niet. Dat is het conditioneringsveld dat bij je binnenkomt. Van zodra we ons daarmee identificeren, of denken dat wij ook dat zijn, dan krijg je de poppen aan het dansen.

Maar leven als jezelf is natuurlijk een weg voor de moedigen.
Dat betekent dat je precies leeft wat je design jou vertelt, waar je lichaam van nature naartoe beweegt, en je dus loslaat, je niet identificeert met al die andere dingen die jouw beleving binnenkomen. 

Rimpelsveroorzaker

Door de jaren heen, echter, hebben we onszelf enorm gecompromitteerd omwille van onze conditionering en onze aangeprate overtuigingen. Misschien loop jij wel met een design rond dat van nature anderen wakker schudt, maar heb jij geleerd dat je geen rimpels mag veroorzaken. Dus wat ga je dan doen? Natuurlijk ga je rimpels veroorzaken — het is immers buiten jouw bewuste wil om — en dan ga je je in bochten wringen om ervoor te zorgen dat die rimpels niet te veel gedoe veroorzaken.

Ik word er al moe van als ik eraan denk.
Ik heb zo'n Incarnatiekruis dat omwentelingen veroorzaakt (LAX of Upheaval) doordat ik van nature mensen emotioneel provoceer. Het maakt niet uit hoe lief ik het verpak, het gebeurt toch. Ik kan mezelf voor de kop slaan tot ik een ons weeg of de verantwoordelijkheid proberen door te schuiven naar anderen, maar hoe ik het ook draai of keer: ik veroorzaak rimpels. Ik schop ongewild heilige huisjes om.

Het kost me ontzettend veel energie om dat te proberen voorkomen of te onderdrukken of af te dekken of te verzachten. Om iemand anders te zijn die sociaal meer gewenst is. En dan nog lukt het me niet. Ik zou eigenlijk op een onbewoond eiland moeten gaan wonen, en waarschijnlijk vindt het leven dan nog een manier om mij rimpels te doen veroorzaken. 

Het kost me mijn leven als ik mijn leven leef vanuit de overtuiging dat rimpels veroorzaken niet mag. Het gebeurt toch. Of ik het nu wil of niet. En daar ligt de sleutel: om het toe te laten te gebeuren, maar er wel nog verantwoordelijkheid voor te nemen. Maar ik heb geen controle over hoe de ander daar op reageert. En ik kan proberen alles te zijn voor iedereen in de hoop dat mensen zo niet op hun tenen getrapt raken door mijn natuur, en uit angst om niet geliefd of gewenst te zijn natuurlijk, maar het is nooit (goed) genoeg.

Ik trigger mensen. En dat lijkt de bedoeling te zijn.
Ik lok een emotionele reactie uit bij anderen. En ook dat lijkt de bedoeling te zijn.
Ik kan me suf piekeren en me in duizend bochten wringen om te proberen dat niet te doen, want ja, volgens het spirituele pad is het niet lief om mensen te triggeren en emotionele reacties uit te lokken.

Maar ik kan het niet helpen. Het is gewoon mijn natuur.

Toelaten, accepteren, omarmen

En als je je door mij getriggerd voelt of je merkt dat je een emotionele reactie krijgt bij wat ik schrijf, deel of zeg, dan is dat iets voor jou om mee aan de slag te gaan, denk ik dan. Dan heb ik precies gedaan wat ik blijkbaar moet doen. Dan heb ik mijn rol uitermate goed gespeeld. Daarvoor ben ik op deze planeet gezet.

Jij kan dat veroordelen natuurlijk. Ik kan dat bij mezelf ook veroordelen. En geloof me, mijn hele leven ben ik enorm hard geweest voor mezelf. Maar dat brengt niemand iets op. Hoe kan ik de wereld mijn natuurlijke gave om te triggeren en uit te lokken ontzeggen? Hoe kan ik dat mezelf ontzeggen? Dat is natuurlijk de snelste weg naar diep, innerlijk lijden waarin ik allicht een hoop mensen ongewild meesleur. Dat kan niet de bedoeling zijn.

Natuurlijk gaat het niet om kwaadwillig mensen te triggeren en emoties bij hen uit te lokken. Het is geen schreeuw om aandacht of een narcistisch trekje. Ik geniet daar niet van. In tegendeel, ik vind het behoorlijk pijnlijk en onaangenaam meestal. Mijn geest had liever een ander Incarnatiekruis gehad. Dat lijkt voor mijn geest een pak makkelijker.

Maar dat is niet de realiteit van mijn leven. En ik heb daar geen controle over. Ik kan dat niet veranderen. Ik kan het alleen maar accepteren en omarmen en het inzetten naar mijn beste vermogen: om de wereld positief te helpen veranderen. En dat is dan ook mijn pad, om te leven als mezelf met alle verantwoordelijkheid en dienstbaarheid die daarbij komt kijken en met zo weinig mogelijk oordeel. En ik kan alleen maar hopen dat andere mensen het ook zo kunnen bekijken.

Groeikansen

Maar het is beangstigend. Ik lig vaak wakker van wat er gebeurt als ik in interactie ga met anderen en wat dat met hen en met mij doet. Ik lig soms wakker omdat ik bang ben dat niemand me nog in hun buurt zal willen, dat ik mijn leven in isolatie ga moeten doorbrengen. Want ja, wie wil nu zo'n rimpelsveroorzaker in z'n leven? 

Mijn man blijkbaar wel. Na meer dan 22 jaar zijn we nog altijd samen.
Om de een of andere reden schokt mijn natuur hem niet zo, maar helpt het hem telkens weer om te groeien. We hebben natuurlijk wel onze moeilijke momenten waarin we ons allebei getriggerd voelen, maar om de een of andere reden kunnen we dat dan telkens weer in perspectief plaatsen en eruit leren wat er te leren valt. 

Dat geeft mij hoop. Hoop dat ik dat met andere mensen ook kan. Een stukje samen het pad bewandelen als onszelf en de rimpels zien voor wat ze zijn: groeikansen. Ik kan niet anders dan vertrouwen hebben dat hoe meer ik leef als mezelf, ongecompromitteerd, hoe meer ik ook mensen zal aantrekken die mijn natuur niet als een probleem ervaren, maar als een zegen.

Het omarmen van die groeikansen i.p.v. vast te zitten in een slachtoffer- of daderpatroon (of allebei), maakt ook dat we onze rol in de menselijke evolutie uitermate opnemen en het leven als het ware door ons heen laten manifesteren. We zijn dan een voertuig voor het leven dat zich door ons wil uitdrukken, een kanaal voor het bewustzijn dat via ons het leven beleeft. Dan leven we het leven waarvoor we eigenlijk zijn geboren...

Nee, je hoeft niet "alles" te zijn voor "iedereen."
Leven als jezelf is al meer dan genoeg 🙏🏻

Categorieën: Dieper Duiken, Incarnatiekruizen

Was dit waardevol voor je?

Heb ik jou waarde gegeven op jouw Gene Keys en Human Design reis?
Trakteer me op een koffie of doneer via Paypal. Op die manier kan ik mijn werk verderzetten en ook af en toe een Gene Keys-cursus of reading schenken aan iemand die het financieel wat moeilijker heeft — Hartelijk dank voor je steun!

Blijf op de hoogte!

Meld je aan om mijn nieuwsbrief te ontvangen — je ontvangt maximaal 4 e-mails per maand:

Je kan op elk moment uitschrijven via de link onderaan elke e-mail.
Voor meer details, check mijn privacyverklaring.