Te grabbel...

De snelste weg naar uitputting en bitterheid voor een Projector is om zichzelf te grabbel te gooien, té bereikbaar en beschikbaar te zijn.

Ik vind het best grappig om mezelf bezig te zien.
Hoe ik zowat alles anders begin te doen dan voorheen.

De voorbije week besefte ik hoe belangrijk het voor mij is om niet zo beschikbaar te zijn voor iedereen. Als Projector ben ik immers niet hier voor iedereen. En toch zijn er dingen die ik nog deed op een manier waardoor ik onmogelijk correct op uitnodigingen kon ingaan.

Pas nu werd ik me ervan bewust.
En dan denk ik: Jeetje, hoe heb ik dit al die jaren zo kunnen doen?
Hoe vermoeiend!

Gaat iemand mij ooit zien?

Ik heb mijn online agenda verborgen.
Mensen kunnen dus niet zomaar meer een afspraak met mij maken voor een reading of sessie.

Waarom?
Omdat ik zo onmogelijk kan inschatten of de uitnodiging correct is en of er echte (h)erkenning is.

En ik zie het overal om mij heen: Projectors die zichzelf te grabbel gooien, want ja, je moet zichtbaar zijn en je wil zo graag helpen en gidsen, en help! Wanneer komen nu die verdomde uitnodigingen?

De vraag die Projectors bezig houdt is immers: Gaat iemand mij ooit zien?

Ik lag er onlangs mee in bed. Met die vraag. Klaarwakker.
Een soort wanhoop die zich dan van mijn geest meester maakt.
”Gaat iemand mij ooit zien,” vroeg ik het Universum?

En die vraag was altijd een drive om meer van mezelf te laten zien, om nóg zichtbaarder te gaan worden, om te bewijzen dat ik kan helpen, dat ik de kennis heb, dat ik heel veel waarde kan brengen, dat ik het in me heb, etc.
En daar werd ik écht hondsmoe van.

Projector zichtbaarheid

“Maar je moet toch zichtbaar zijn voor mensen je kunnen vinden,” vragen menige mensen die hun bedrijf van de grond proberen krijgen?

Ja, dat helpt natuurlijk wel.
Dat mensen je makkelijk kunnen vinden bijvoorbeeld.
Zo heb ik mijn Instagram-pagina, Facebook-profiel, mijn YuuTube-kanaal en mijn blog op de site. Dat is best al veel eigenlijk.

Daar gaat het dan ook niet om.
Het gaat erom dat je jezelf niet te grabbel gooit.

Mensen mogen je wel vinden. Uiteraard. Dat helpt.
Maar daarom hoef je nog niet voor jan en alleman beschikbaar te zijn.

Te grabbel

En dat deed ik dus wel: mezelf te grabbel gooien.
Iedereen kon zomaar een reading bij me boeken en ik was niet kieskeurig. Ik nam gewoon iedereen aan die zich aanmeldde. Ahja, want men harJe kon gewoon direct een plaatsje in mijn agenda boeken, betalen, en hupsakee: let’s go!

En ik had niet in de gaten hoe moe ik daarvan werd.
Ik gaf me namelijk niet echt over aan mijn Strategie en Autoriteit.

En zo deed ik wel meer dingen:

  • reageren op elke comment die op mijn social-kanalen werd geplaatst;
  • alle vragen beantwoorden die mijn DM’s en mailbox binnenrolden;
  • veel te veel zeggen en delen en hard werken om mensen van een antwoord te voorzien.

En dat allemaal voor niets.
Zo maar. Gratis. Alles te grabbel.

En mensen nemen het natuurlijk.
Vooral hier in de Lage Landen, waar het geen gewoonte is dat je iemand compenseert voor het leveren van waarde, toch niet als er niet vooraf iets is afgesproken. Een Amerikaan of Brit durft al wel eens vaker op mijn donatie-link te klikken en dan voelt het natuurlijk wel meer in balans.

Een van de snelste wegen naar Projector-uitputting en bitterheid is jezelf te grabbel gooien. Maar eens dat bewustzijn er is, is er ook geen weg meer terug. Dan tolereer je het niet langer van jezelf, noch van anderen. Omdat je weet wat het je kost.

Correcte uitnodigingen

Nu stel ik mezelf zoveel mogelijk de vraag: Voel ik mij (h)erkend en gewaardeerd, gezien voor wat ik te brengen heb?

Veelal is het antwoord “nee.”
Veelal heb ik meer tijd nodig om te voelen wat mijn Autoriteit zegt en dan is het vaak alsnog een “nee.” Vooral bij mensen die mij die tijd niet gunnen.

Maar de meeste “nee’s” voelde ik pas nadat ik al aan het werk was gegaan. Dat is heel pijnlijk. Dat besef. En dan die bitterheid. En je niet gezien voelen. Dan weet je ook dat er die onderliggende agenda was van “als ik dit doe, dan gaat iemand mij misschien eindelijk zien.” Dat is geen drijfveer voor een Projector, tenzij je inderdaad heel snel uitgeput en bitter wil raken.

Het gebeurt me nog wel eens dat ik dit even uit het oog verlies. En dan leer ik het weer op de pijnlijke manier. Dat duurt tot zolang het bewustzijn er eindelijk is en blijft. Het is een traag proces waarin geduld en mildheid met mezelf beoefenen van enorm belang is.

Maar soms zijn er zo van die handige dingen die ik kan integreren om te voorkomen dat ik zo makkelijk en snel word meegesleurd. En dan geef ik mezelf wat tijd en informatie om in te schatten of de uitnodiging klopt alvorens we tot samenwerking overgaan.

Dat voelt correct. Dat voelt goed.
Ook al zal niet iedereen het begrijpen.
Maar ik ben hier dan ook niet voor iedereen.

De meeste mensen zijn gewoon op zoek naar een snelle hit, naar iemand die het werk even voor hen wil doen, onmiddellijke bevrediging of een quick fix. En we verwachten van elkaar dat we het elkaar dan ook zomaar gaan geven. Want ja, dat is maar zo beleefd.

Vieze energie

Vorige zaterdag ging ik naar een meeting met Mary Ann Winiger (een Generator) en tijdens die meeting zei ze iets wat me diep raakte (dit is wat ik heb genoteerd):

“Projectors, stop met zoveel te praten. Zorg dat je snel binnen en weer buiten gaat. Wacht op de uitnodiging om te praten en hou het kort — een paragraaf, enkele zinnen — en laat hen verlangen naar meer. Stop met praten voor je wordt weggeduwd. Blijf niet bij hen tot je wordt weggeduwd. Want dan is het te laat. Dan is de deur toe.”

Ik kan je verzekeren dat ik dit meermaals heb meegemaakt — nog elke week! — dat mijn aanwezigheid en energie en alles wat ik zeg niet langer wordt gewenst vanaf een bepaald moment. En dat voelt energetisch heel erg vies.

Het kan me danig uit mijn evenwicht duwen. I overstayed my welcome en dat heb ik mijn leven lang eigenlijk altijd gedaan. Want ja, je wil erbij horen. Je wil geliefd zijn. Je wil gezien worden. Maar zo werkt het niet voor een Projector. Het zit ‘m net in onze “onbereikbaarheid.” En voor een 5-lijn zit het ‘m ook in het mysterie, dat mensen eigenlijk nooit echt zien wie we zijn. Gek, hé?

Ik ben beide… Projector en 5-lijn.

Ik weet echter dat als de uitnodiging correct voor me is er iets ontzettend magisch gebeurt dat alleen gebeurt bij dat soort correctheid. En veel mensen hebben dat nog niet (vaak) ervaren. Ze weten dus eigenlijk ook niet echt waar ze naar op zoek zijn. De meeste mensen settelen voor minder.

Dus, ik gooi mezelf niet langer te grabbel.
Of beter: ik merk op dat ik mezelf veel minder te grabbel gooi dan voorheen (geen keuze, weet je nog?) en ik voel me aangenaam verrast door deze evolutie. En ik merk op dat ik veel minder tolereer dat mensen mij uit mijn correctheid trekken. En dat ik me daardoor veel krachtiger en evenwichtiger voel.

Samen met dit opmerken, merk ik ook op dat, als ik dan toch weerstand of kritiek krijg van anderen, het veel minder met mij doet. Ik kan me nog wel eens getriggerd voelen, maar de kost is te groot om het nog langer persoonlijk op te vatten. Grenzen aangeven loont zich nu veel meer, ondanks wat anderen daarvan vinden.

Geen keuze

Ik bewijs de wereld geen dienst als ik mezelf te grabbel gooi.
In tegendeel, dat is best (zelf-)destructieve energie.

Voor mij is dit zo duidelijk meetbaar nu.
Oude patronen die eindelijk lijken te transformeren.
En ik deed het niet. Het gebeurde als vanzelf. Omdat mijn bewustzijn is gegroeid.

Er valt dan ook niets te doen. Ook al wil de geest jou iets anders wijsmaken.
Bewustzijn is de sleutel. We hoeven alleen maar op te merken, aanwezig te zijn, te observeren en te reflecteren. En dan zien we hoe het leven zichzelf als van nature ontvouwt en hoe we daarop kunnen meestromen.

Dat is de kern, de essentie van Human Design (en ook van de Gene Keys).
No choice, said the Voice. Je bewust zijn van je Strategie en je Autoriteit is eigenlijk al genoeg…

Categorieën: Dieper Duiken, Projectors

Was dit waardevol voor je?

Heb ik jou waarde gegeven op jouw Gene Keys en Human Design reis?
Trakteer me op een koffie of doneer via Paypal. Op die manier kan ik mijn werk verderzetten en ook af en toe een Gene Keys-cursus of reading schenken aan iemand die het financieel wat moeilijker heeft — Hartelijk dank voor je steun!

Blijf op de hoogte!

Meld je aan om mijn nieuwsbrief te ontvangen — je ontvangt maximaal 4 e-mails per maand:

Je kan op elk moment uitschrijven via de link onderaan elke e-mail.
Voor meer details, check mijn privacyverklaring.