Onze Schaduwen zijn blijvertjes

Zo snel mogelijk willen we er van af, van die Schaduwen. Maar is dat wel realistisch?

Ik luister vaak naar verhalen van anderen in de Gene Keys Clubhouse rooms en in community calls.
En dan hoor ik heel vaak datzelfde thema, dat verlangen terugkeren: Wanneer gaat die Schaduw nu eindelijks eens weg?

Vandaag, in de Venus Retreat Q&A call, kwam het weer aan bod.
Al dat geworstel met die Schaduwkanten van onszelf. Wanneer gaan we daar nu eindelijk eens een eind aan maken? Wanneer kan ik het nu eindelijk eens loslaten? Wanneer ben ik eindelijk vrij van de Schaduw?

En dan zei Elijah (Parker) iets heel diepgaand.
Dat de Schaduwen er altijd zullen zijn. Ze zijn hier om te blijven. Ze zijn deel van de menselijke ervaring. En we zijn nog lang niet klaar om op te gaan in de Siddhi's. 

En na een week van voortdurend mensen te horen spiritual bypassen vond ik dat zo héérlijk om te horen van Elijah. Ja, eindelijk! Een stem van redelijkheid heeft gesproken! Terug met de voeten op de grond, in het hier en nu, in ons lijf, de menselijke ervaring omarmend (want is er nog iets anders dan?).

Eeuwig gekronkel

Het is menselijk om "weg te willen" van die Schaduwkanten. Om ze te proberen te elimineren. Om ze te proberen te overstijgen op allerlei manieren. Maar uiteindelijk blijven we nog steeds mens, hoe we het ook draaien of keren. Er is geen ontsnappen aan het mens-zijn (tenzij je doodgaat), en daar hoort de Schaduw ook bij.

We kronkelen ons een heel eind weg om te proberen te ontsnappen aan de Schaduw.
Een van de meest voorkomende manieren is allicht door onszelf en anderen te bekritiseren of te veroordelen voor het tonen van een Schaduwkant. Dat mag niet. Dat is niet spiritueel. We moeten steeds liefdevol en aardig zijn.

En zelfs als we ervan overtuigd zijn dat de Schaduwen erbij horen en het dus gaat om accepteren en omarmen, dan gaan we nog allerlei manieren proberen vinden om dat zo snel mogelijk te doen — dat accepteren en omarmen — om er van af te raken. Voor eens en altijd. Wat een kosmische grap!

Schaduwen omarmen

Wat betekent het nu precies om een Schaduw te omarmen?
Het betekent immers niet dat de Schaduw daarmee verdwijnt. In tegendeel, je merkt 'm allicht veel vaker en sneller op in je leven. Hij is er nog steeds, hoe "ontwaakt" je ook denkt dat je bent.

Door Schaduwen simpelweg toe te laten en te omarmen als een wezenlijk deel van onszelf, leren we we onszelf liefhebben zoals we zijn. We worden ons steeds bewuster van ons Schaduwgedrag en laten het er simpelweg zijn. Op die manier maken we het niet erger door extra olie op het vuur te gooien en reactief te worden.

Lees: we leren onszelf liefhebben door de Schaduw te omarmen. Het gaat 'm immers niet om de Schaduw te elimineren of te doen verdwijnen. Het gaat 'm ook niet om Schaduwgedrag te proberen stoppen of voorkomen. Dat zijn allemaal zaken waar we weinig tot geen controle over hebben. 

Door onszelf meer lief te hebben merk je misschien op dat na enige tijd je minder reactief wordt en minder moeite hebt om het leven zijn gang te laten gaan, zonder jouw bewuste inmenging of weerstand. Dan merk je misschien op dat je over tijd het makkelijker vindt om ruimte vast te houden voor alles wat het leven inhoudt, Schaduw en Licht, yin en yang, wat je geest als goed en slecht beoordeelt, etc.


Oordelen en veroordelen

Neem nu het voorbeeld van oordelen.
In de spirituele wereld hebben we geleerd dat oordelen niet mag. En dus doen we er alles aan om dat deel van onszelf weg te stoppen of te transformeren. Maar dat lijkt dan niet te lukken. Vroeg of laat komt dat oordeel toch weer naar boven. Je kan het niet helpen.

De realiteit is dat we allemaal oordelen. We hebben een geest en we kunnen denken. Zolang die geest er is die denkt, worden er ook vergelijkingen gemaakt (waar de geest erg goed in is: meten) en komt er ook vaak een oordeel. Iets is goed of niet goed. We hebben er allemaal opinies over.

Voor je er je zelfs nog maar bewust van bent wordt komt zo'n gedachte misschien in je op. En als je het dan opmerkt, dan kan je het gaan veroordelen natuurlijk. Dubbel oordeel, haha. Het oordelen in jezelf veroordelen. Wat een grap alweer!

Oordelen gebeurt nu eenmaal. We hebben er geen controle over.
We hebben het maar te accepteren. We kunnen er weerstand tegen bieden of er een gevecht mee gaan, of doen alsof het oordeel er niet is, en zo de Schaduw versterken. Maar we kunnen het er ook laten zijn, het simpelweg opmerken maar er verder niets mee doen. Dat is de "oefening."

Deze benadering wordt ook gebruikt in Mindfulness: gedachten (of dat nu oordelen zijn of niet) simpelweg opmerken. Simpelweg opmerken dat die gedachten (of dat oordeel, of die opinie) misschien ook iets losmaakt in ons lichaam en we er iets bij gaan voelen. 

We merken dat allemaal op en we laten het er zijn.
En door deze houding leren we mededogen met onszelf te hebben. Als iemand anders dan oordeelt, dan kan je ook mededogen hebben met die persoon en opmerken hoe menselijk het is om te oordelen. Je kan er ruimte aan geven zonder erop te reageren. Het simpelweg door je heen laten stromen.

Wat als accepteren niet lukt?

Maar wat als je keihard je best doet om je oordelen er te laten zijn en ze simpelweg op te merken zonder meer, en het lukt niet? Ook dat is deel van de ervaring. Ook dat mag er zijn.

We ervaren allemaal dat een oordeel dan toch uit onze mond rolt en we er iemand mee kwetsen. Of dat we onszelf veroordelen omdat we een oordeel hebben. Of onszelf veroordelen voor het oordelen over het hebben van een oordeel 😂 En zo kan het eindeloos doorgaan.

Dat is pas een oefening in mild zijn met jezelf (of anderen), wanneer je dat opmerkt.
De oefening is niet zozeer het stoppen met oordelen of die trein van oordelen stoppen, maar net om wat er ook gebeurt te laten zijn, het als het ware door je heen te laten stromen, ook als er dus een hele trein voorbij komt. Het is wat het is. Volgende keer beter. Of niet.

Zingeving

Wat is dan de zin van het leven als alles er gewoon maar mag zijn? En als dat wat er niet mag zijn er ook mag zijn? Wat is het nut van zelfontwikkeling dan nog? Waarom zou je dan nog moeite doen?

Ja, dat is ook zo'n goede vraag.
In sommige Oosterse tradities wordt geloofd dat de zin van het leven net LEVEN is. Niet meer dan dat. Simpelweg bestaan geeft jouw leven zin.

Er is niets te doen dan te leven. We zijn hier om het leven in al z'n facetten te ervaren. We zijn hier om te leven als onszelf, zoals we zijn geboren, met die blauwdruk. 

En toch ligt de nadruk zo enorm op zelfontwikkeling, zelverbetering en het verbeteren van de wereld waarin we leven. Ook dat is deel van de menselijke ervaring en mag er dus zijn (ik weet het, dit begint wat afgezaagd te klinken), maar zelfs als je niet je best zou doen om jezelf te ontwikkelen, dan gebeurt het toch. Dus moet je wel al die moeite doen? Misschien kan het ook veel makkelijker... door simpelweg je leven te leven en al dat geduw en getrek van je geest los te laten.

Dit klinkt misschien gek, maar voor veel mensen kan zelfontwikkeling ook een Schaduwkant zijn. Omdat het kan voortkomen uit het niet accepteren van zichzelf in het moment, van het leven zoals het is. Daar gaan we weer...

Totaliteit

Er is zo'n Gene Key die spreekt over Totality — Totaliteit: Gene Key 28. Toevallig de harmonische poort van mijn Gene Key 38 in Doel (Purpose). Samen vormen Gene Key 28 en 38 een kanaal in de Human Design-grafiek die ons veel vertelt over de zin van het leven, levenslust en vechtlust om te bestaan.

De Gave van Totaliteit vertelt ons dat er ons maar één ding te "doen" staat: het leven in zijn totaliteit te ervaren, toe te laten, te omarmen, met alles wat daarbij hoort. In plaats van ons te verzetten tegen wat we "niet leuk" of "niet goed" vinden en alleen datgene te omarmen wat we wél leuk of goed vinden, verwelkomen we alles wat het leven ons biedt, dus ook onze Schaduwkanten en hoe die te pas en te onpas in ons leven lijken op te duiken, met alle gevolgen van dien.

In de grond zou je kunnen zeggen dat de mens van nature "goed" is en dat de meeste mensen dus vanuit "goede" intenties opereren. We zijn immers allemaal mensen en maken fouten. We proberen iets "goeds" voor onszelf of voor een ander te doen, ook al komt ons gedrag soms vanuit de Schaduw. 

Brené Brown verwoordt het zo: "We doen allemaal ons best."
En ik had in het begin best moeite om dit ene zinnetje te accepteren, omdat ik, als ik om me heen kijk en in mezelf, ik natuurlijk (en vooral met mijn Gene Key 18 in Levenswerk) zie wat beter kan. Het kan altijd beter. Maar dat betekent nog niet dat wat er nu is niet mag bestaan. Het mag bestaan omdat het bestaat. Het is wat het is. Anders was het er niet.

We doen dus allemaal ons best in het moment met de informatie en het inzicht dat we in dit moment dan ook hebben. Tot we beter weten. En soms lijkt het alsof we beter weten, maar neemt de Schaduw een loopje met ons. Iedereen maakt die momenten mee. Zelfs de meest "ontwaakte" mensen. Zelfs diegene die claimen dat ze hun Schaduw reeds hebben omarmd.

Zachtaardigheid en geduld

Daarom zijn zachtaardigheid en geduld twee ontzettend belangrijke pijlers in de Gene Keys-aanpak. Ze verwijzen naar het liefhebben van de totaliteit van jezelf, en jezelf liefhebben in de totaliteit van het leven. Dus ook als het minder goed gaat of wanneer je je weer eens hebt laten vangen door een Schaduw.

En dan heb je dat treintje weer: zelfs als je er even niet in slaagt om zachtaardig en geduldig te zijn met jezelf (of anderen), is dat ook weer een kans om daar zachtaardig en geduldig mee om te springen. Heb je 'm? 

Zolang we leven hebben we die gekke paradoxen. En dan de paradox binnen de paradox. Het drijft een geest tot waanzin. Er is geen ontsnappen aan die dualiteit in het leven. En de geest kan het leven nooit helemaal bevatten of controleren. Hoe meer we het proberen, hoe meer we merken dat we net controle verliezen. Alweer zo'n paradox.

Design van een klootzak

In Human Design wordt er soms wel eens gelachen met het idee dat als je leeft als jezelf en dus jouw Human Design-grafiek leeft, je dus ook wel eens als een klootzak door het leven zou kunnen gaan. Veel mensen nemen aanstoot tot dat soort uitspraken, net omdat ze het niet kunnen verdragen dat iemand een Schaduwkant (bewust) zou uitleven.

Het gekke is dat dat soms is wat er gebeurt: we gedragen ons soms als klootzakken en het gebeurt volledig buiten onze controle om. Want als we controle zouden hebben over dat soort uitkomsten, dan zouden de meesten van ons net niet dat klootzakgedrag uitdragen. En toch is dat wat er soms gebeurt, en gek genoeg lijkt het dan ook nog "correct" voor ons te zijn.

Het is geen excuus om destructief en schadelijk gedrag te gaan vertonen, zeker niet. Maar het zegt wel veel over het ontbreken van vrije wil in ons leven. Vaak gebeuren er dingen waar we geen vat op hebben en dan kunnen we het alleen maar accepteren en er wijze lessen uit trekken zodat we dat gedrag niet opnieuw herhalen. Maar dat is een proces met vallen en opstaan.

Het feit is dat als je gaat leven als jezelf, je niet langer compromissen maakt over wat correct voor je is of niet. Dat wil zeggen dat de meeste mensen dan uit hun people-pleasing patroon moeten stappen, of uit het patroon van "de goede vrede bewaren," zodat je je Strategie en Autoriteit op de eerste plek zet, zodat je wat correct voor je is op de eerste plaats zet.

Maar dat wordt niet altijd in dank afgenomen door je omgeving. En dan komen er oordelen, weerstand, of zelfs regelrechte conflicten en ruzies. Heel veel mensen kunnen dat als bedreigend ervaren omdat ze onrechtstreeks door jouw correctheid geconfronteerd worden met het gebrek aan correctheid in hun eigen leven. 

We moeten allemaal leren dat niets uiteindelijk persoonlijk is. Wanneer we onze Strategie en Autoriteit volgen en niet langer compromissen sluiten daarover, dan is dat niet als een persoonlijke aanval bedoeld op de ander, maar als een daad van liefde voor jezelf en daardoor ook als een daad van liefde voor de ander, ook al ervaart die ander dat misschien niet zo.

Geniet van de reis

Schaduwen omarmen en leven als jezelf in al z'n totaliteit vraagt dus enorm veel moed, omdat je sowieso rimpelingen veroorzaakt, of je dat nu wil of niet. En als we daar veel angst bij voelen, dan willen daar liever aan ontsnappen en er alles aan doen om die Schaduwen uit ons leven te weren. 

Maar dan leven we niet echt.
Dan is het quasi onmogelijk om te genieten van de reis, want we zijn geobsedeerd door het bereiken van de bestemming. Dan is er ook dat gevecht om het leven zin te geven, omdat gewoon "leven" niet genoeg lijkt te zijn. Vermoeiend...

Om dan weer met een paradox te eindigen: ook die obsessie rond de eindbestemming is natuurlijk een Schaduwkant van onszelf die we maar te accepteren en te omarmen hebben. Wederom kunnen we daar heel veel oordelen en opinies over hebben, en ook dat hebben we maar te accepteren en te omarmen, haha.

Je leest het al: een verhaal zonder eind. Treintje na treintje na treintje.
Lastig voor de geest die alles netjes ordelijk en onder controle wil hebben.
En toch, in dit eigenste moment merk je misschien op dat je inderdaad geniet van de reis, of geniet van het lezen van dit blogbericht... of niet. Het is wat het is. In elk moment een nieuwe kans.

Categorieën: Dieper Duiken, Gene Keys

Was dit waardevol voor je?

Heb ik jou waarde gegeven op jouw Gene Keys en Human Design reis?
Trakteer me op een koffie of doneer via Paypal. Op die manier kan ik mijn werk verderzetten en ook af en toe een Gene Keys-cursus of reading schenken aan iemand die het financieel wat moeilijker heeft — Hartelijk dank voor je steun!

Blijf op de hoogte!

Meld je aan om mijn nieuwsbrief te ontvangen — je ontvangt maximaal 4 e-mails per maand:

Je kan op elk moment uitschrijven via de link onderaan elke e-mail.
Voor meer details, check mijn privacyverklaring.