Het Zaadje in de Schaduw

De Siddhi is niet iets waar we naartoe kunnen werken, dat de geest kan bereiken. Het is een zaadje dat zich in de Schaduw bevindt...

Toen ik nog maar net met de Gene Keys begon, begreep ik eigenlijk niet zo goed waarover het ging.
Ik kwam uit de Human Design-wereld. Ik was eraan gewend om met complexe informatie te goochelen, om keynotes te memorizeren, om kennis in mijn hoofd te stampen.

Niet dat dat het doel is van Human Design. Helemaal niet.
Dat heb je allicht al gelezen op deze blog.
Maar we beginnen natuurlijk altijd ergens op onze reis. En met tijd komt ook een dieper begrip.

Met de Gene Keys gaat het zelfs nog een stapje verder.
Alhoewel het op het eerste zicht een erg complex systeem lijkt ook, zit de schoonheid van de Gene Keys ‘m net in de eenvoud.

Klinkt een beetje als een paradox. En dat is het ook.

De waarheid in één simpele pauze

Ik had al eerder in een blog geschreven over hoe Richard Rudd, de grondlegger van de Gene Keys, het soms leuk vindt om te grappen dat hij met de Gene Keys eigenlijk mensen om de tuin leidt. Het lijkt of de Gene Keys zijn meesterwerk zijn dat alles omvat wat een mens zou moeten weten. Maar hij zegt net dat de waarheid veel eenvoudiger is: pauzeer en contempleer. Da’s alles.

Het kleine boekje, waarvan er nu ook een cursus is, dat “De Kunst van Contemplatie” heet, is eigenlijk zijn meesterwerk, zegt hij. Omdat je het hele Gene Keys-systeem kan terugleiden naar die simpele waarheid die slechts in één pauze te vinden is. En dus zijn de Gene Keys eigenlijk overbodig. Maar ja, een mens wilt wat. Onze geest wilt wat.

En dat is waar de Gene Keys, en ook Human Design, eigenlijk naar verwijzen. Ze verwijzen naar iets wat niet in woorden kan worden gebracht. En toch gebruiken we zo ontzettend veel woorden om te willen begrijpen waar dit nu allemaal over gaat — zie me maar eens bezig met al dat schrijven. Het lijkt wel een kosmische grap!

Gefocust of receptief?

Ik denk zo dat we er allemaal wel “last” van hebben. Van die presterende geest.
Het willen bereiken en vinden van de antwoorden die alles oplossen, zodat we eindelijk tot rust kunnen komen. Het lijkt zo’n heerlijke utopie. En tegelijk is het zo’n ontzettende afleiding.

De presterende geest heeft vooral de neiging om lineair te denken.
Je start bij positie A en hopelijk eindig je in positie B. En dan kan je naar C. Enz.

Bij sommige mensen is het brein echter anders bedraad.
Van nature denken zij niet lineair maar receptief. D.w.z. dat zij onbewust alles in zich opnemen door alleen maar in een bepaalde omgeving te zijn en prikkels te verwerken te krijgen. Zij hebben vaak het idee dat ze de slechtste leerling van de klas zijn, omdat, zelfs al doen ze heel hard hun best, het hen niet lukt om informatie in zich op te nemen op een linaire manier.

Nu moet je weten dat ons schoolsysteem helemaal ingericht is voor lineair-denkende mensen met een gefocust brein en dat dat ook van ons wordt verwacht. Ik ben zo iemand die een actief en gefocust brein heeft. Ik leer meestal van A tot Z terwijl een passief en receptief brein waarschijnlijk in verschillende hoofdstukken tegelijk begint en helemaal niet die volgorde gaat aflopen. Laat staan iets gaat memorizeren. Of analyseren. Het gaat ‘m dan eerder om “iets in zich opnemen,” en dat laten bezinken.

De schijnbare “chaos”

Maar als samenleving zijn we dus geconditioneerd om lineair te denken. We zijn geconditioneerd om een presterende geest te hebben die gefocust kan leren, die op een logische en lineaire manier informatie in zich opneemt. En dus hebben we ook de neiging om systemen zoals Human Design en de Gene Keys op die manier in ons op te nemen. Of dat proberen we toch.

Als je dan het Gouden Pad bekijkt, dan zie je op het eerste zicht ook een lineair proces. Je start bij je Levenswerk en je eindigt met je Levensdoel. Dan stap je over naar de Venusreeks waar je met datzelfde Levensdoel begint en eindigt met jouw Kernwonde. En die Kernwonde is dan weer het begin van de Parelreeks, die eindigt met een kwantumsprong in de Parel.

Maar als je het echt beleeft, dan merk je al heel snel dat er helemaal niets lineairs is aan het Gouden Pad. Het proces verloopt eerder cyclisch en springt van de ene Bol naar de andere, terwijl jij netjes de stapjes probeert te doorlopen. De ene Schaduw triggert opeens een hele reeks Schaduwen die misschien helemaal niet in jouw profiel staan. En met momenten lijkt het allemaal tegelijk te gebeuren.

Voor de geest kan die “chaos” behoorlijk verwarrend zijn.

Het Bewustzijnsspectrum

En dan hebben we dat Bewustzijnsspectrum: de 64 Schaduwen, Gaven en Siddhi’s.

Op het eerste zicht lineair: je start met het omarmen van je Schaduw, waardoor je de Gave bevrijdt, en dan belichaam je de Siddhi. Maar niets is minder waar.

Deze aspecten staan niet los van elkaar. Het is geen reis van punt A via punt B naar punt C.
In elke Schaduw bevindt zich het zaadje van de Siddhi. Zelfs als jij het gevoel hebt dat je helemaal wordt opgeslokt door een van die Schaduwen, toch is de Siddhi heel erg dichtbij.

De Siddhi, het hoogste expressieniveau op het spectrum, omvat het hele spectrum.
Je zou kunnen zeggen dat de Gave een verdieping is van de Schaduw, en de Siddhi een verdieping van de Gave. Maar ook dat is niet helemaal waar.

Of dat de Schaduw omvat wordt door de Gave en dat die dan weer omvat wordt door de Siddhi. En zo blijft de geest maar bezig om allerlei structuurtjes te bedenken om het enigszins te kunnen vatten. Bij voorkeur lineair, omdat we zo geconditioneerd zijn.

De Schaduw, de Gave en de Siddhi zijn één. Maar zolang we als mensheid de Siddhi als frequentie niet kunnen vasthouden — wat enerzijds een individueel proces van involutie is, maar ook tegelijk een collectief proces van evolutie is — blijven we een schijnbare realiteit ervaren waarin alleen de Schaduw en de Gave enigszins zichtbaar zijn.

Nergens rust

En het lijkt alsof we voortdurend ping-pongen tussen die twee.
En dan denken we: jeetje, wanneer ga ik ooit die Siddhi bereiken? Want ik word moe van al dat geping-pong tussen de Schaduw en de Gave. Wanneer ga ik het nu eindelijk eens goed kunnen vastgrijpen zodat het mij niet meer ontglipt?

Wel… als je het woordje “bereiken” bekijkt, dan zit daar het probleem al. Dat is de presterende geest die denkt dat het iets actiefs moet doen om daar te komen, die niet gelooft dat waar we ook willen komen, er eigenlijk al is. We zijn het gewoon vergeten. We zijn vergeten hoe het is om de Siddhi te ervaren in elk moment, in elke omstandigheid, waar we ons ook maar bevinden.

En zolang we ernaar streven, vinden we het niet. Want de Siddhi is geen bestemming, zoals wanneer we op vakantie gaan en we eindelijk al die stress van ons kunnen laten afglijden. Het zure is natuurlijk dat je zelfs op vakantie dan toch weer dat geping-pong ervaart. Om gek van te worden!

Het concept van vakantie als “rust” ligt dan ook niet aan de bestemming. Als je geen rust vindt in het moment, ook in het niet-weten of het niet kunnen “grijpen” van je geest, dan vind je nergens rust. Dan kan je jezelf beter al het gedoe en het geld besparen en gewoon thuis blijven, haha (een verandering van omgeving kan natuurlijk wel eens deugd doen).

We beseffen niet dat in onze eigenste Schaduw, het zaadje van de Siddhi reeds is geplant. En door onze Schaduwen te omarmen, door erin te ontspannen, ook al kunnen ze ontzettend oncomfortabel zijn, lijkt dat zaadje te beginnen groeien.

Dan merken we dat bij elke Schaduw er ook het potentieel is om daar een Gave in te vinden, iets waarmee we een waardevolle bijdrage kunnen leveren aan het grotere geheel. En hoe meer we ook daarin kunnen ontspannen, hoe makkelijker het is om glimpen van die Siddhi op te vangen.

Je hoort het al. Het gaat ‘m om ontspannen. Om overgave. Niet om streven of doen of bereiken of vastgrijpen.

Wederom, de geest wil daarnaar streven. Het hoopt dat door te begrijpen het controle krijgt over het proces zodat het die Siddhi kan vastgrijpen om nooit meer los te laten. En zo tuimelen we holderdebolder door de ratrace van ons leven en komt de “rust” pas echt na de dood.

De dans van golven

Dan hoor ik Elijah en Tanmayo (Richard Rudds side-kicks) in een van hun community calls zeggen dat zij eigenlijk amper op de Siddhi focussen. Net omdat het ongrijpbaar is met de geest.

De Siddhi komt op en verdwijnt weer. Dat is de dans van ons menselijk bestaan. We herinneren het ons voor even en dan vergeten we het weer. En zo komt het op in golven en terwijl ik dit typ merk ik dat ik mijn vingers op mijn toetsenbord beweeg alsof er golven onderdoor rollen.

Ik denk aan de zee. Ik sta in de branding, middeldiep in het water. De golven komen en gaan. En ik word even opgetild en dan weer neergezet. Hoe hard ik ook probeer, ik kan de golven niet controleren en ik kan de zee niet vastpakken. Ik kan haar alleen maar ervaren.

Zo lijkt het ook wel te gaan met dit spectrum. En met alles binnen de Gene Keys.
We leren onze geest gaandeweg om minder te willen grijpen, vast te pakken, maar om zich meer over te geven aan de golven die van nature ontstaan, om zo de grotere oceaan te beleven.

Nederigheid & mededogen

En dan zie ik ook om me heen hoe mensen soms het idee hebben dat iemand “verder” kan staan dan een ander. Als iemand tegen mij zegt: “Ik leef al in de 5de dimensie,” dan heb ik de neiging om in lachen uit te barsten. Uiteraard doe ik dat niet — uit respect voor ieders reis — maar zo’n uitspraken komen vaak wanneer er helemaal geen beleving is van de werkelijkheid. Wel is er dan een hele mentale constructie in het hoofd onstaan die met de plak gaat zwaaien.

Hoe “verlicht” of “ontwaakt” iemand zich ook mag profileren, bijna altijd gaat het over iemand die vasthoudt aan het mentale concept van wat ze denken te beleven. Als je écht de Siddhi kan vasthouden dan zou er immers “niemand” meer zijn om zo’n uitspraak te doen. Dan is er ook totaal geen behoefte of nood om die uitspraak te doen.

Iemand die de Siddhi vasthoudt en belichaamt zou immers geen “iemand” meer zijn. “Niemand” om te berichten hoe dat eruit ziet. “Niemand” die gezien wil worden voor wat er is bereikt.

Dat besef maakt me ontzettend nederig.
En het haalt heel veel mededogen in me naar boven. Voor mijn eigen reis. Voor de reis van de ander. En voor onze collectieve reis.

De spaken van het wiel

De meeste mensen groeien op met de ervaring van het leven als de spaken van een wiel. En we draaien maar rond en rond en er lijkt geen einde aan te komen. Geen rustpunt.

En we voelen ons overweldigd met momenten. We voelen hoe we vaak het slachtoffer lijken te zijn van al dat gedraai. En hoe hard we ook proberen, we kunnen de controle maar niet pakken. Het wiel blijft ronddraaien, hoe dan ook.

Maar op een gegeven moment, wanneer we ons maar genoeg overgeven aan al het gedraai, merken we een rustpunt op. In het midden. Daar waar de spaken samenkomen. En terwijl de spaken nog steeds om ons heendraaien kunnen we soms even in dat rustpunt op adem komen.

En als we maar genoeg kunnen pauzeren in dat middelpunt, zelfs terwijl de spaken verwoed om ons heen blijven draaien, komt er misschien wel een nieuwe bewustwording. Dat we niet de spaken zijn. Dat we niet het middelpunt zijn. Maar dat we het hele wiel zijn.

Puur bewustzijn

En zo groeit ons bewustzijn dat we niet alleen een deelnemer zijn aan ons leven, maar tegelijk ook een toeschouwer kunnen zijn. Maar wie we écht zijn zowel de deelnemer en de toeschouwer is, maar ook het leven zelf.

En dan komt af en toe misschien het besef dat er eigenlijk geen “ik” is, dat er “niemand” is die deelneemt of toekijkt, maar de waarheid net ligt in het feit dat alles gewoonweg bewustzijn is. Puur bewustzijn. Dat is waar we vandaan komen en waar we naar terugkeren.

Dat is waar de Gene Keys en Human Design naar verwijzen.
Dat wat niet in woorden te vatten is.

Het Spel

Het grappige is dat de geest wel in een haast lijkt te zijn om daar zo snel mogelijk te komen.
Maar wat heb je eraan als we met z’n allen zo snel mogelijk daar komen? Want dan is het spel ook gelijk uitgespeeld. Dan kan je beter ook gewoon niet geboren worden. Bespaar jezelf die moeite 😂

Als ik iets heb geleerd uit Human Design en de Gene Keys is dat het net gaat om het genieten van de reis. Er is een reden waarom we besloten te incarneren. En net in deze tijd. En ik vind het heerlijk om dat te mogen ontdekken, om die rol te mogen spelen, wat dat ook inhoudt.

En het is niet dat ik die rol pas kan spelen als ik begrijp wat het inhoudt. Nee, vanaf de dag dat ik geboren ben tot het moment dat ik sterf speel ik mijn rol. Dat is het programma dat zich uitspeelt en waar ik deel van ben. Dat is wat Human Design me haarfijn laat zien.

En de Gene Keys laten me nog een groter geheel zien. Namelijk dat het spel zelf evolueert door de involutie van alle spelers in het spel. En we weten niet precies waar dat naartoe leidt. We kennen dat soort kracht nog niet. We zijn het nog maar net collectief aan het ontdekken.

Dus ja, met Human Design ontdek je misschien precies hoe dit spel gespeeld kan worden door te ontdekken welke rol jij bent toebedeeld, zodat je plezier kan beleven aan het spel. Maar de Gene Keys, waauw ja, openen onze ogen voor mogelijkheden die voorbij het huidige spel gaan. En het is gewoonweg (nog) niet te vatten met onze tegenwoordige geest. Magisch!

Dan beleef je niet alleen plezier aan het beleven van het huidige spel, maar komt er ook nog iets anders; iets dat we met z’n allen co-creëren door collectief het huidige spel te transcenderen.
Kan dit waar zijn? Ik heb geen idee. Wie weet…

Overgave

Ik weet niet wat er komt. Ik weet ook niet hoe dat eruit ziet.
Er zijn veel mensen die wel claimen dat te weten en dan denk ik: haaa, daar is die pientere geest weer!
De geest is slim genoeg om met allerlei scenario’s op de proppen te komen en daar dan ook nog in te gaan geloven.

We kunnen het ook niet weten omdat we er nog nooit zijn geweest.
We kunnen er alleen maar van dromen. Maar allicht overstijgt het onze grootste verbeelding.
Onze huidige geest is immers ook maar een product van deze tijd.

Er zit maar één ding op: overgave.
Overgave aan het spel. Overgave aan de beleving. Overgave aan het leven.
En dan zijn Human Design en de Gene Keys echt hele mooie systemen om jou daarbij te helpen.

Kijk, de Siddhi-zaadjes zijn reeds geplant.
En de zaadjes zijn al een hele tijd aan het groeien.
Het is tijd dat we met z’n allen stilaan gaan openbloeien.
Maar wat voor bloem het wordt?

Geen idee…
Ik laat me alvast verrassen!
(En ik ben me er ook heel erg van bewust dat ik het misschien niet meer in deze incarnatie meemaak, ondanks het versnellen van de tijd.)

Categorieën: Dieper Duiken

Was dit waardevol voor je?

Heb ik jou waarde gegeven op jouw Gene Keys en Human Design reis?
Trakteer me op een koffie of doneer via Paypal. Op die manier kan ik mijn werk verderzetten en ook af en toe een Gene Keys-cursus of reading schenken aan iemand die het financieel wat moeilijker heeft — Hartelijk dank voor je steun!

Blijf op de hoogte!

Meld je aan om mijn nieuwsbrief te ontvangen — je ontvangt maximaal 4 e-mails per maand:

Je kan op elk moment uitschrijven via de link onderaan elke e-mail.
Voor meer details, check mijn privacyverklaring.