Een kattenleven

Ik leid een kattenleven. Ik heb een actief brein en een strategische geest. Maar ik hou van een ontspannen omgeving, een passief leven.

Ik leid een kattenleven.
Ik heb een actief brein en een strategische geest. Maar ik hou van een ontspannen omgeving, een passief leven.

Waar heb ik het over?

Mijn variabelen, aka de vier pijlen die je bovenaan mijn Human Design-grafiek ziet.

En het is best gek, want sinds ik me ook doorheen de Gene Keys-wereld begeef, lijken heel wat mensen een ontvankelijke rechtsheid van mij te verwachten. Maar mijn brein- en geest-pijlen wijzen niet naar rechts, maar naar links.

Waar komt die yin-energie dan vandaan, vraag je je misschien af?
Ik heb heel wat Gene Keys in mijn profiel die overwegend yin zijn, en in mijn Omgeving en Perspectief ben ik rechts, dus observerend en perifeer.

Peri-watteuh?

Perifeer

Ik moest het zelf even opzoeken.
Ik had wel een idee wat "peripheral" betekent in het Engels, maar wist de Nederlandse vertaling daar niet van. Perifeer dus. Oftewel, gericht op de buitenzijde. Ik leef passief, observerend, maar aan de buitenkant van mijn lijf, zou je kunnen zeggen, heel dicht in contact met mijn omgeving. Oftewel, ik word vooral geprikkeld door mijn omgeving en hoe ik die absorbeer door mijn waarneming, mijn observaties.
En al die informatie wordt naar mijn actieve brein en mijn strategische geest gebracht.

In tegenstelling tot heel veel Gene Keys-reizigers heb ik dus niet de verwachte rechtse pijlen bovenaan, die een grote yin-ontvankelijkheid met zich meedragen. Zelfs Richard Rudd is behoorlijk ontvankelijk in zijn pijlen (3 van de 4 wijzen naar rechts), en als Generator wordt dat nog versterkt door zijn open en omhelzende aura. Geen wonder dat hij de Gene Keys heeft gecreëerd zoals we die nu kennen als een meer yin-benadering van wat het Human Design Systeem had kunnen zijn.

Het zal je dan misschien niet verwonderen dat Ra Uru Hu net 3 linkse pijlen heeft en slechts eentje die naar rechts wijst.
Hun leringen en systemen zijn dan ook erg verschillend, ook al zijn ze gebouwd op hetzelfde fundament en wijzen ze naar dezelfde bestemming.

En dat is dan ook een mooi voorbeeld van hoe we geen rechtsheid van Ra moeten verwachten en niet te veel linksheid van Richard.
Dus waarom zou men dan rechtsheid van mij verwachten?

Conditionering

Conditionering natuurlijk. In bepaalde omgevingen verwachten we dat de ander op een bepaalde manier opereert. Maar in realiteit kan het er heel anders uit zien. En daarin worden we dan met onze eigen conditionering geconfronteerd. Waarom verwacht ik dat iemand op een bepaalde manier opereert? Een hele interessante vraag om een tijdje te contempleren.

Met mijn actieve brein en mijn strategische geest kan je je misschien voorstellen dat ik het best goed deed op school. Ik studeer en leer graag in de traditionele zin van deze woorden. Ik speelde in mijn vrije tijd zelfs "schooltje" en liet mijn buurjongens en -meisjes rekensommen maken. Ik vond dat leuk. De buurkinderen niet zo, haha.

En toch kon ik op school niet aarden. Het werd een uitputtingsslag voor mij met vele hekele situaties, op het randje van traumatisch zelfs.
De omgeving, de klasgenootjes en de leraren, die waren vaak het probleem. Niet de vakken en de leerstof. Wel de deadlines, het vele huiswerk dat binnen een bepaalde tijd af moest zijn, de druk van de examens, het onbegrip van leraren (en soms zelfs de vernedering), de pesterijen en peer-pressure van de klasgenootjes, de verwachting om aan een bepaald beeld te voldoen (de homogenisatie), etc.

Van zodra ik van school af was had ik geen enkel probleem met studeren en leren. En dat doe ik nog steeds, elke dag!

Ik miste op school de relaxte en veilige omgeving om in mij op te nemen. Daarvoor kon ik niet optimaal leren. Daardoor kon mijn brein niet optimaal functioneren. En daardoor raakte mijn zenuwstelsel zwaar overbelast.

Ik leer namelijk alleen makkelijk als ik in mijn leven een soort "flow" ervaar, als mijn lichaam in flow komt.
En flow kan ik niet forceren. Het is er of het is er niet. Net zoals een gedefinieerd Wortelcentrum of Sacraal kan aangaan, maar ook soms uitstaat.

Strategie en Autoriteit

En dankzij Human Design en het volgen van mijn Strategie en Autoriteit is dat heel erg duidelijk voor me geworden. Dankzij het correct opnemen van informatie en het correct verteren van het leven (bij daglicht, want ik ben Direct Light) werkt mijn brein een pak optimaler dan in die schoolomgevingen.

De omgeving is voor mij cruciaal. Ik ben een naar buiten-gericht iemand. Ik observeer. En dat wordt allicht nog versterkt door mijn Projector-aura.
Ik heb geen verweer. Ik ben helemaal open op dat gebied. Er is niets wat mij beschermt. Ik neem het allemaal in me op, goedschiks en kwaadschiks, en mijn actieve brein en strategische geest gaat met die informatie aan de slag.

Ik opereer eerder zoals een kat: relaxte kattenslaapjes, maar direct paraat als ik onraad ruik. Ik ben altijd afgestemd op mijn omgeving, secuur scannend wat er om mij heen gebeurt, en van zodra iets niet klopt schieten mijn actief brein en mijn strategische geest in actie om mij in veiligheid te brengen.
Dus ja, een onveilige of onrustige omgeving doet mijn zenuwstelsel op termijn helemaal doorslaan. Soms worstel ik met de vraag: is diepe ontspanning voor mij eigenlijk wel mogelijk?

Dus in die onderste pijlen ben ik heel erg vloeiend en ontvankelijk. Ik observeer het leven met veranderlijke focus.
En mijn bewustzijn groeit door alle ervaringen die ik daar opdoe, door al die observaties en absorptie, maar ook door intellectuele stimulatie (bovenste linkse pijlen): een goed boek, een interessante studie, een diepgaande analyse — noem maar op!

Ik kan niet door het leven gaan zoals een rechts brein en rechtse geest: zo receptief, ongestructureerd en passief in denken en verteren.
Ik ben ontworpen om actief en strategisch te denken, informatie actief te verteren en te verwerken, om structuur te hebben in mijn leven. En toch leid ik een passief leven vol observatie en ben ik ontvankelijk voor de rust of onrust in mijn omgeving. Maar dat is iets anders dan een passief brein en een receptieve geest hebben, waarbij structuur en strategie net die hele ontvankelijke yin-energie compromitteert.

Ik ben dus yang in mijn brein en geest, maar yin in mijn omgeving en perspectief.

Yin en Yang

In mijn observaties heb ik echter gemerkt dat heel veel Gene Keys-reizigers net zoals Richard Rudd een passief brein en een receptieve geest hebben en dus eerder yin in hun brein en geest.
Daardoor wordt de verwachting al wel eens gewekt dat iedereen op die manier door de Gene Keys gaat of op een yin-receptieve manier denkt en verwerkt.

Studeren? Waarom?
Strategisch zijn? Hoezo?
Dat klinkt dan allemaal te gelimiteerd, te veel in vakjes gestopt, te omlijnd, te lineair, te veel met het hoofd, of hoe mensen het ook willen noemen.

Maar hé, ik ben er ook, toch?
Een actief brein met een strategische geest en tóch ook Gene Keys-reiziger!

Maar tegelijk merk ik op dat wie meer linkse pijlen heeft zich waarschijnlijk meer thuisvoelt in Human Design. Zoals Ra Uru Hu met zijn drie linkse pijlen.
En ik heb er van elk twee. Lekker mooi verdeeld, denk ik zo.
Misschien kan ik me daarom makkelijk bewegen tussen deze twee werelden en systemen. Ik voel me eigenlijk best thuis in beide. Grappig dat mijn omgeving (Artificial Shores) dat ook nog eens versterkt: thuis in twee werelden, altijd aan de rand van verschillende omgevingen.

Differentiatie vs homogenisatie

Moraal van het verhaal is dat het gaat om differentiatie. Niet om homogenisatie.
En dat is best lastig voor veel groepen mensen en voor de maatschappij in het algemeen. Want in een groep willen we dat alle neuzen in dezelfde richting staan. En dan gaan we ook al snel bepaalde gedragingen, denkwijzen en eerder linksheid of rechtsheid verwachten. Dát is dus die homogeniserende druk die ervaren. En homogenisatie was in het verleden wel een must binnen eenzelfde groep om te kunnen overleven. Iedereen die anders was, die werd uitgestoten of bevochten. Op leven en dood.

Dat zit dus te veranderen.
Alhoewel het erop lijkt dat we toch wel weer gelijkgestemde communities gaan vormen gaat het veel meer om het vieren van elkaars uniekheid en hoe we zo allemaal als een radartje in het grotere mechanisme passen. Elk radartje, hoe klein of onbetekenend het lijkt, is onmisbaar. Zelfs de radartjes die schijnbaar imperfect lijken of die niet kloppen naar het beeld dat we van een radar hebben.

De gelijkgestemdheid gaat nu over een veel groter doel dat niets meer te maken heeft met overleving, maar wel met gedijen. Ieder mens heeft een geboorterecht om te gedijen in het leven. Ieder mens is hier om te gedijen. "Spiro ergo prospero," "Ik adem dus ik gedij," herhaalde Richard Rudd in de Parelreeks.

Homogenisatie, die ervoor zorgde dat we konden overleven, wordt nu het probleem. Dat is het eigenlijk al. En we voelen het.
Differentiatie of het omarmen van onze uniekheid is de sleutel tot de toekomst. Daar draait het nu om. En dat voelen we ook.

En dan ga je als vanzelf zien hoe hard we eigenlijk geconditioneerd zijn om gelijk(w)aardig gedrag bij onszelf en anderen te verwachten. Dat is wat vertrouwd aanvoelt. Dat is wat ons oude reptielenbrein nog steeds ziet als de sleutel tot overleving. Herken jij die conditionering bij jezelf?

Het is best interessant om hier even bij stil te staan en in gedachten jouw interactie met de mensen om je heen te observeren en te contempleren: waar verwacht ik bepaald gedrag, bepaald denken of bepaalde expressies van anderen? Waar verwacht ik homogenisatie? En waarom? Waar komt dit vandaan? Welke angst komt hier naar boven?
En waar kan ik de uniekheid van anderen reeds (h)erkennen en omarmen? Wanneer kan ik de uniekheid in mezelf toelaten?

Ongemakkelijke spreidstand

Differentiatie is de toekomst.
Homogenisatie het verleden.
En het lijkt wel of we met één been in het verleden staan en al met het andere been in de toekomst. En soms voelt dat best als een ongemakkelijke spreidstand.
Velen van ons blazen hoog van de toren dat alles om uniekheid draait en veroordelen homogenisatie. En toch... we zijn allemaal nog steeds geconditioneerd om gehomogeniseerd te denken, te doen en te zijn. Het zit nog diep verweven doorheen ons hele leven en de maatschappij om ons heen.

En nee, het heeft helemaal niets te maken met wel of geen vaccin nemen of "woke" zijn.
Differentiate is een intens persoonlijke ervaringen. Er zijn geen regels en niemand kan je vertellen wat gedifferentieerd is en wat niet. Alleen jij kan het weten voor jezelf. En in Human Design noemen we dat het "volgen van je Strategie en het eren van je Autoriteit." In de Gene Keys noemen we dat "pauzeren, contempleren en het inzicht van nature aan je laten openbaren." Van zodra iemand jou vertelt wat gediffirentieerd is en wat niet, dan mag je erop rekenen dat je geconditioneerd wordt om homogeen te worden.

Daarom zijn systemen zoals Human Design en de Gene Keys zo waardevol, omdat ze ons helpen die conditionering te zien, zodat verandering zich van nature kan voltrekken. En die verandering zien we overal om ons heen, maar we zijn er nog niet helemaal. Wel vind ik het een hele troost om te zien dat we deze reis samen kunnen ondernemen, want we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. We zijn allemaal een radartje in dat grotere geheel, elk met onze uniekheid, maar ook elk met onze conditionering.

Categorieën: Dieper Duiken, Variabelen

Was dit waardevol voor je?

Heb ik jou waarde gegeven op jouw Gene Keys en Human Design reis?
Trakteer me op een koffie of doneer via Paypal. Op die manier kan ik mijn werk verderzetten en ook af en toe een Gene Keys-cursus of reading schenken aan iemand die het financieel wat moeilijker heeft — Hartelijk dank voor je steun!

Blijf op de hoogte!

Meld je aan om mijn nieuwsbrief te ontvangen — je ontvangt maximaal 4 e-mails per maand:

Je kan op elk moment uitschrijven via de link onderaan elke e-mail.
Voor meer details, check mijn privacyverklaring.